از جمله بیماری های خطرناکی که حتی یک خداوند تراژدی هم ممکن است به آن گرفتار باشد تنوع طلبی بیش از حد است.
مردم ، دقیقا به همین دلیل معمولا زیاد به آنها نزدیک نمیشوند.
اما اگر طرف واقعا یه خداوند تراژدی بود و با لبخند ازتون خاست لینک توی بلاگتونو یه کوچولو ، در حد یه سرور عوض کنید لطفا بهش نه نگید. علاوه بر خندان بودنش خب چه انتظاری دارید؟ اون بالاخره یه خداوند تراژدیه که ممکنه همین دست رد زدن شما رو تبدیل به یه شعر غم و اشک انگیز کنه.

خب بخاطر همین نطق بالا، آدرس بلاگفای اینجا رو بکنید وردپرس. ممم... آها.. ! لطفا!
دلیلش هم مسلما توی خط اول میتونید پیدا کنید. پس فردا البته یهو دیدید باز سر از همین جا درآوردم که این بار حتما میدونید دلیلش رو کجا باید پیدا کنید.


پی نبشت: اما من خیلی چیزا رو اینجا دوس داشتم اما. یه چیزی تو مایه های نوستالژی خیلی خیلی عمیق... میخام بگم ینی ...ممم  بیخیال.

بیشتر از هرچیزی شببیه جمعه ها شدم. که نه زوجند نه فرد . یه چیزی گم کرده اند جمعه ها، انگار که تاوان یک اشتباه بزرگشان باشد.


پی نبشت: منم دفتر شتریم و گم کردم. اما واس کودوم اشتبا ؟هوم؟

من یه ژینوس بدجنس خیلی بیشعور پیدا کردم توی خودم که به خالص ترین احساسات مردم میخنده و دستشون میندازه. سعی میکنم که ساکتش کنم اما گاهی اوقات واقعا از حرفاش خندم میگیره.

این ژینوس نمیفهمه که علامت تعجب واقعا همه جا کاربرد نداره. مخصوصا در جواب احساسات مردم.

تا وقتی که چشمهای شما مثل پر های نازک پرتقال است ، چرا نگاه من آلبالو و گیلاس بچیند؟

آقا یوسف آقا یوسف آقا یوسف....
آقا یوسف تو هیچ به مشتریات فک کردی وقتی که داشتی میرفتی؟ به من فکر کردی؟ که پس وقتی از اونجا رد میشم وقتی نباشی چقد نگران میشم؟ فک نکردی من پس پولامو کجا خرج کنم؟
فک نکردی من هیجکی دیگه رو ندارم که بهم بگه آبجی... من هیجکی دیگه رو نمیشناسم که با این وسعت بخنده و بگه: ای بابا آبجی ... ما اگه شانس داشتیم....
آقا یوسف... هرکی به تو زن نده خره....
آقا یوسف کاش میگفتی کجا رفتی حداقل... من دیگه دل ندارم که از اون تیکه تخت طاووس رد بشم . من هر وقت قند میبینم یادت میوفتم که قند میدادی که روی کارتو باهاش پااک کنم بعد تو آخرش هی بگی قابل نداره آبجی....


یه روزی پیدات میکنم آقا یوسف. همه ارمغان بهزیستای شهرو میگردم...



بیربط:
قصد ندارید اینو امضا کنین؟من گفته باشم! خیلی مسخرس که تا اونموقع که من رفتم فقط صدو شصتو هشت هزار اینطوریا فرستاده بودنش!

وقتی که با تمام هیکلم احساس گول خوردن میکنم، ترجیح میدهم ساکت ، فقط نگاه کنم.
این روش جدیدی نیست تقریبا هجده سال روش زندگیم بود . انگار که یادم رفته باشد .
اما میدانم که هر چیزی هم که پیش بیاید من با یه لبخند هر کسی باز هم خر میشوم که حرفهایش را باور کنم. گرچه مطمئنم که همه ش یک مشت مزخرفات دویست بار جویده شده است که توی مغز من میریزند تا نشخار کنم.
شعار های بیهوده. حرفهای پوسیده. گاهی هم مستقیم نگاه میکنم و لبخند میزنم اما. نگاه میکنم چون موقع نگاه کردن ذهنم بیشتر دنبال رویاهایم میرود تا زمانیکه حرف میزنم. موقع حرف زدن نمیتتوانم به چیز ها شیرینی که در سر دارم فکر کنم. و لبخند میزنم چون افکارم گاهی واقعا شیرینند.

مردم پر حرف برای حرفهایشان تایید میخواهند و من سخاوتمندانه تایید میکنم. اما مواقعی که واقعا گوش میکنم، خداوندا! با همه وجود و افکارم گول میخورم.
پس باز ساکت میشوم ، به نفر بعدی نگاه میکنم ، لبخند میزنم و تایید میکنم...



پی نبشت برای عکس: خب. مگر چند تا آدم مریض توی دنیا هست که همچین عکسی رو میذاره بک گراند وبلاگش؟ قصد مردم آزاری ندارم اما این عکسه رو خیلی دوس دارم نتیجتا تا یه یکی دو هفته ای همین جا هست.

گاهی میبینم که مافیای روشنفکری اونا هم به همون اندازه بچه گونه و تحمیه که مردم اصطلاحا معمولی. اونا هم اونی نیستن که میگن،"متفاوت".  همشون، کاراشون و خودشون کپی همند. هر کاری یکی میکنه، اون یکی همونو میکنه.هر کی هر گهی میخوره بقیه هم دنبالش.
جالبه واقعا که ادعا هم میکنن.




پی نبشت: دلیل استفاده از ح به جای خ  مسلما واضحه.

خواب. خواب. زیر تختت اجنه خوابیده اند.جم نخور بیدار نشوند .

دستهایت را از بی خوابی توی هوا جلوی چشمانت تکان نده، باد میشود و  پروانه های دور سرت را پر میدهی. تکان که میخوری اجنه زیر تختت شروع میکنند به جیغ و داد و سر و صدا و عروسی!

چه خیالاتی! کسی کنارت نخوابیده. توی این تخت کوچک فکر میکنی که چطور آدم روی تختی خوابش ببرد که نصفش مال خودش نیست !

انتظار هم نمیکشی چون میدانی نمی آید. تو ماندی و اجنه، که زیر تخت و توی گوشت جیغ میکشند و بالشت که پر است از پرهای فرشته های مرده که نمیدانی کجا چال شده اند. فرشته ها ظریفند. اگر از روی تخت هم بیفتند ،می میرند. پروانه ها را ببین. چه وحشتناک! بالهایشان را به هم وصل میکنند و چشمهای مخوف روی بالهایشان را به رخت میکشند... که :هی! فکر نکن تنهایی... این چشم ها را میبینی که توی تاریکی تورا در وحشت خودشان غرق میکنند ؟

اجنه به درک... تکان میخوری و روی تخت مینشینی. پرده ها با پنجره بسته تکان می خورند و سفیدی رنگشان ، چهره تو را هم از خون خالی میکنند . میخواهی پرده ها را با دندانت پاره کنی که دیگر جان تکان خوردن نداشته باشند ، اما خب! پرده ها را پاره کردی، اجنه را چه میکنی؟ آنها را هم میدری؟!

خواب. خواب. سرت را توی پرهای روکش شده فرو کن و فقط به خواب فکر کن... اما ناگهان از ذهنت میگذرد که چه خوب شد فرشته ها خون ندارند اگر نه بالشت بوی آهن میداد. نکند سر و صدای زیر تخت از جنازه فرشته هاست که زیر تخت چال شده اند؟ چه کسی جرات میکند زیر تختی را نگاه کند که جنازه دارد؟
 طاق باز روی تخت افتاده ای و پروانه ها را میشماری (شاید به هیئت گوسفند میبینیشان).

هزار و سیزدهمین پروانه سفید است با پرز های نقره ای. چابک زیر تخت میرود و صداها خاموش میشوند. دور پنجره میگردد پرده ها انگار از ترسشان دیگر تکان نمیخورند، انگار که هیچ وقت جان نداشته اند. پروانه های دیگر آرام و بی سرو صدا از لای در اتاق رد میشوند. حالا پروانه سفید با پرز های نقره ایش چشمهایی را با بالهایش نشانت میدهد که  بهشان اعتماد داشتی. با چشمهای خیره به بال پروانه میخوابی.

اما... دیگر میخوابی. با چشمهای باز. تا وقتی فرشته ای با بالهای نقره ای در دنیا وجود داشته باشد تو آرام با چشم های باز میخوابی.

طبیعتی که توش ماه نباشه باید رید توش. این ماه صرفا یه ماه تو آسمون نیست. بفهمید.


وقتی هیچ ماه گنده ای(ماه آسمون) رو آب شور نیفتاد. هیچ آهنگی ثانیه های متورم منو نترکوند.خبر گه بعد از یه هفته نبودن اینجا بهم رسید. آب رو کم دیدم. ماه (ماه آسمون)رو اصلن ندیدم.
گرچه خوش گذشت اما الان ول کنم بهتره.



پی نبشت: ببخشید آقا... امشب شما مست نیستید؟ حرفهاتان بوی مستی میدهد.
پی نبشت 2: آقای پارچه فروش لاری... یه نگاه دیگه لطفا خرج چشای گرد شده من بکنید

این چیز خوبیه واسه دانلود .







Well I held you like a lover
Happy hands and your elbow in the appropriate place

And we ignored our others, happy plans
For that delicate look upon your face

Our bodies moved and hardened
Hurting parts of your garden
With no room for a pardon
In a place where no one knows what we have done

Do you come
Together ever with him?
And is he dark enough?
Enough to see your light?
And do you brush your teeth before you kiss?
Do you miss my smell?
And is he bold enough to take you on?
Do you feel like you belong?
And does he drive you wild?
Or just mildly free?
What about me?

Well you held me like a lover
Sweaty hands
And my foot in the appropriate place

And we use cushions to cover
Happy glands
In the mild issue of our disgrace

Our minds pressed and guarded
While our flesh disregarded
The lack of space for the light-hearted
In the boom that beats our drum

Well I know I make you cry
And I know sometimes you wanna die
But do you really feel alive without me?
If so, be free
If not, leave him for me
Before one of us has accidental babies
For we are in love

Do you come
Together ever with him?
Is he dark enough?
Enough to see your light?
Do you brush your teeth before you kiss?
Do you miss my smell?
And is he bold enough to take you on?
Do you feel like you belong?
And does he drive you wild?
Or just mildly free?

What about me?
What about me?

 بیخن میگه آهنگاتو بوگو.

ازون جا که یه پست واقعی با این موضوع اندازه 10 تا پست وقت و جا میبره من به 7 تا از دم دستیاش بسنده میکنم.

راه بروید. بروید جلو تر...لطفا قدم هایتان را موزون کنید. نه! شما خودتان نیستید .من گامهای شما را میشناسم. گامهای همه را میشناسم.من عاشق گامها میشوم. چشم من زانوها و پاها و کفش ها را میبیند و احساسات خرجشان میکند. عذر خواهی نمیکنم. این یک بیماریست میدانم. این گونه دوست داشتن شما یک بیماری هولناک است و دست من نیست که عذر خواهی کنم به خاطر عجیب بودنش.
اما این شمای آن روز نیست.آن روزی که کفشهای شما با آرامش جلوی کفش های نارنجی من ایستاد ،کمی عقب رفت و حدود چهار دقیقه من فقط پاهایمان را دیدم و گوشهایم وقف حرفهای بیهوده و بی احساس همیشگیتان بود.
اما من احساسات کفش هایمان را با خودمان مقایسه کردم.گامهای ما سکوت کرده بودند و کفشهایمان فقط به هم نگاه میکردند. جهار دقیقه!_ چه دلیلی بجز احساسات عمیق میتواند دو چیز را مجبور کند که بیحرکت و خاموش برای چهار دقیقه فقط یکدیگر را نگاه کنند!_
آنها محو همدیگر بودند اما ما! سرم پایین بود و شیفته ارتباط کفش هایمان بودم. و شما گاهی به من، گاه به چراغ قرمز پشت سرم، گاهی به زمین و گاهی هم به عابر ها نگاه میکردید.و حرف میزدید. خداوندا! شما خیلی حرف میزدید .
کفش های من سرهایشان به من نزدیک بودند و انگار خجالت میکشیدند.اما من سرگرم تر از آن بودم که با نگاه های بیگاه شما خجالت زده بشوم.
آخر برای خداحافظی _قبل از این که کفشهایمان ناخواسته به هم پشت کنند_ چهره تان  را نگاه کردم.ببخشید آقا! اما چرا هیچ کدام از آن حرفهای بیربط را در چشم های هیجان  زده تان ندیدم؟!

امسال که داره میره که.
من به شخصه نمیرسم بگیرمش که در نره . علاقه ای هم ندارم که بمونه.



اما به شما بگویم: عادت کردن به نو شدن سال از اون مسایلیست که به شما ثابت میکند بزرگ شده اید. ذوق بیش از حد نداشتن، حسرت پوشیدن کفش نو های ورنی با جورابهای سفید توری قبل از شب عید را نداشتن ، فکر نکردن به ظرف های هفت سین اتاق خودتان، هوا را بو نکردن،فکر نکردن به دزدین شکلات و خیلی چیز های دیگر فقط مثل خار به همه جای آدمیزاد فرو میرود که: همه این هیجان ها هنوز توی دنیا هستند، اما تو دیگر درکشان نمیکنی.


پی نبشت: اگر شما این حرفها را نمیفهمید، معلوم میشود که خیلی وقت است بالغ شدید.از آن بلوغ های بیخاصیت.

ا! آقا کجا دوویدید رفتید؟ داشتم خودمو آماده میکردم که بهتون افتخار کنم...

خب... برای خودتان حیف. شما هیچ وخت نمیفهمید.

سپهر کتلت و ماکارونی دوست دارد. اسپادر من را هم.
تصمیمم را گرفتم.  آشپز میشوم. شاید هم اسپایدر من شدم.

عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقعاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم عاشقتم .

یه کم صدای آب... یه کم کلاغ... یه کم قطار. یه کم چشم های بسته. یک عالم تنهایی... یه کم بیداری توی خواب... یه کم بیکابوسی...

یه کم بی گربه ای... یه کم نشتی شلنگ آب رو چمن... یه کم خیسی پشت مانتو کفایت میکنه.

باور کنید که میکنه.

هی خانوم!
با اون دامن سیاه گل میخ دارو چکمه های کابوییت کجا داری میری؟!


_ دارم میرم دل آقای تاکسی رو ببرم.

آقا گاهی وقتا بعضی چیزا با این که خیلی کوچیکن و دیده م نمیشن اصن اما یکالم آدمیزادو خوشحال میکنن.
آدمیزادی که ملنگه و نمیدونه به چی دقیقا فکر باید کنه.
بعد آروم آروم ظاهر میشن. بعد تو گوش میشینن (یا چشم).وقتی از تو چشم یا گوش به قلب لیز میخورن ،حرکتشون دل آدمو قلقلک میده.
و پس لرزه ش برا چند روز آدم رو به هیجان می آره.

بعد شما فک میکنید که چطور میشه این "چیز" انقدر کوچیک بوده باشه؟


بعد الان همه با هم دور هم Trach 17 Amelie گوش کنیم. این!

ببیینید!
مرگ هر کسی که دوست دارین یه دقیقه دهنتونو ببندین و فقط نگاه کنید....
ببینید...
آها....
..
خب! دیدید؟


همه رفته اند.
بس که فقط حررررف زدید.
من ماندم فقط.
آن هم  چون عاشق چشم و ابروتان شدم.
...






پی نبشت:میشه یه کم دیگه هم نگاه کنید؟
پی نبشت 2: یه چیزایی هس که میخام بگم...نه این که نشه.. تو دهنم نمیان. دهنم هم مثل ذهنم الانا خشک شده گویا.